MAKALELER
Yalnız Yaşayan ve Yalnız Ölen Adam
Ebû Zer, İslâm tarihinde infâkı ön plana çıkarıp sosyal düzene en keskin itirazları yöneltmiş ve doğru sözlülüğüyle tanınmış bir adâlet savaşçısıdır. Onun bu özelliği Hz. Peygamber’in diliyle şöyle tanımlanmıştır: “Gökkubbenin altında, yer kürenin üstünde Ebû
Besmele Gerçeği
Besmele, Kur’ân-ı Kerîm’in ilk âyetinin adıdır. İslâm literatüründe bu ilk âyeti okumaya da besmele denmektedir. Türkçe’de daha çok besmele çekmek veya besmele okumak denir. Besmele, Kur’ân’ın 114 sûresinden 113’ünün giriş cümlesi olarak yer almaktadır. Ayrıca
Fethi Gözlemek
Nasr Sûresi; Kur’ân’ın resmî dizilişine göre 110., inzâl (iniş) sırasına göre 114. yani son sûresidir ve Medine döneminde vahy olunmuştur. Minâ’da Hz. Peygamber’in hicretinin 10. yılında Zilhicce ayında gerçekleştirdiği Vedâ Haccı sırasında –yani
En Büyük Sihirbaz Nefstir
Kur’ân ve hadîste kullanılan sihir kelimesi lügat anlamıyla; sebebi gizli kalan şey, anlaşılması güç olay, hile, aldatmaca, şeytânî kuvvet, halüsinasyon, şarlatanlık demektir. Gerçi sebebi gizli olan ince
İnsanın da Müteşâbihi Vardır
Allah’ın “Kün!” emri ile yeryüzü sahnesine çıkan her varlık Allah’ın bir kelimesi ve dolayısıyla âyetidir. Bu kelimelerin en mükemmeli de insandır. Başka bir ifâde ile insan Allah’ın
Bir Göründün Bir Kayboldun Serap Misâli *
*Dere tepe demem güzel, ararım seni. Rahmân’ın “var kılıcı” nefesi âlemin “nefsi”ne dönüştüğünde, her soluklanış kesintisiz bir varlık ve yokluk zincirini de ortaya çıkarır. Âlemlerin aslı bir
Kuyunun Karanlığında
Yûsuf’un kardeşlerinin tümü planlanan bu cinayeti kabullenmiş değildirler. Özellikle kardeşlerden biri bu konuda vicdânının sesini dinlediğinde titriyor, yapmayı tasarladıkları şeyin korkunçluğu karşısında ürperiyor ve Yûsuf’u onlardan kurtaracak
Harften Kelâma, Vahdet’ten Kesret’e
Daha önce de söylediğimiz gibi “Hurûf-ı Mukattaa”, ayrık/kesik harfler demektir ve bu harfler bazen tek, bazen çift ve bazen üçlü, dörtlü, beşli gruplar hâlinde sûrelerin başlarında yer
Geceyi Soluyanlar
Tevhîd bir Kâinat nizâmıdır ve bunu yeryüzünde uygulamakla görevli olan da insandır. İnsanların pek çoğunun câhil, nankör ve hevâsına uyan türden ve pek azının da şükredici olması