Mülk Sûresi’nin ilk âyeti “tebâreke” kelimesiyle başlamaktadır: “Hükümranlığın sâhibi olan Allāh kutludur, yücedir; O her dilediğini yapmaya kādirdir.” Tebâreke, “bereket” kelimesinden türetilmiştir ve sadece Allāh için kullanılan bir sıfattır.

Yaşam tablosu tek bir renkten ibâret değildir şüphesiz. Bu tabloyu canlı ve anlamlı kılan bu tablodaki renklerin çeşitliliğidir. Ana renkler ve bu renklerin sonsuz sayıda birbiri ile

İnsanın/sâlikin nefsini bilmesinin “hakikat” yönünden idrâkine gelince, bunun anlaşılabilmesi için önce “Zât” yani “Ahadiyyet” mertebesinde bulunan Hakk’ın, mutlaklığından “nüzul edip” de kendini, görünen bu âlemin kevnî/reel/somut suretlerinde açığa çıkarmasının adı olan

Değişim bir anda değil zamana yayılan bir süreçtir. Bu gerçekliği insanlık tarihinin içerisinde gözlemlemek mümkündür. Allah’ın özelde insan ve genelde toplum için koyduğu ilâhî yasalar vardır ve “Sünnetullâh”

Tekvîr Sûresi, Kur’ân’ın resmî diziliş sırasına göre 81, indiriliş (inzâl) sırasına göre de büyük ihtimalle 7. sûresidir. Mekkî olan bu sûrenin adı/başlığı, birinci âyetinde geçen ve Son Saat, yani insanın yeniden dirilmesi sembolik

“Seni nasıl okuyalım?” sorusuyla bu defa sohbeti ben başlattım ve hemen kısa cevabı “Törensiz/merâsimsiz” şeklinde oldu ve arkasından şöyle devam etti: “Görüyorum insanların çoğu beni okumak için

Kur’ân’da sık geçen ve Türkçeye genellikle “gerçek erdem sahipleri veya iyiler/hayırlılar topluluğu” olarak çevrilen bir kelimedir ebrar. “Ber” kelimesinin çoğulu olan “ebrar”ın kimler olduğu ve ne gibi

Oturmamış bir başlık gibi gözükebilir ilk bakıldığında; ama kavramların anlamları açılıp yerli yerine konulduğunda hiç de öyle olmadığı görelecektir. Ya bir şeyin altında yatan hikmeti/ilkeyi bilmeden/öğrenmeden/araştırmadan/akletmeden yaşayacağız

“Eûzü”, sözlük anlamıyla “birine bağlı kalmak, sığınmak, yardım dilemek” anlamına gelir. Bunun bir başka ifâdesi de “istiâze” kelimesidir. Şüphesiz inanan bir insân için Allāh’a sığınmaktan daha güzel