Aynaya baktığında görmektesin kendini.
Lâkin, bu idrâk sırlar vehminin de fendini.

Ayna içine nasıl ediyorsun ki rihlet?
Sen misin aynadaki tecellî? Bir tahlil et!

İki

Nasr Sûresi; Kur’ân’ın resmî dizilişine göre 110., inzâl (iniş) sırasına göre 114. yani son sûresidir ve Medine döneminde vahy olunmuştur. Minâ’da Hz. Peygamber’in hicretinin 10. yılında Zilhicce ayında gerçekleştirdiği Vedâ Haccı sırasında –yani

Kur’ân ve hadîste kullanılan sihir kelimesi lügat anlamıyla; sebebi gizli kalan şey, anlaşılması güç olay, hile, aldatmaca, şeytânî kuvvet, halüsinasyon, şarlatanlık demektir. Gerçi sebebi gizli olan ince

Allah’ın “Kün!” emri ile yeryüzü sahnesine çıkan her varlık Allah’ın bir kelimesi ve dolayısıyla âyetidir. Bu kelimelerin en mükemmeli de insandır. Başka bir ifâde ile insan Allah’ın

*Dere tepe demem güzel, ararım seni. Rahmân’ın “var kılıcı” nefesi âlemin “nefsi”ne dönüştüğünde, her soluklanış kesintisiz bir varlık ve yokluk zincirini de ortaya çıkarır. Âlemlerin aslı bir

Yûsuf’un kardeşlerinin tümü planlanan bu cinayeti kabullenmiş değildirler. Özellikle kardeşlerden biri bu konuda vicdânının sesini dinlediğinde titriyor, yapmayı tasarladıkları şeyin korkunçluğu karşısında ürperiyor ve Yûsuf’u onlardan kurtaracak

Daha önce de söylediğimiz gibi “Hurûf-ı Mukattaa”, ayrık/kesik harfler demektir ve bu harfler bazen tek, bazen çift ve bazen üçlü, dörtlü, beşli gruplar hâlinde sûrelerin başlarında yer

Tevhîd bir Kâinat nizâmıdır ve bunu yeryüzünde uygulamakla görevli olan da insandır. İnsanların pek çoğunun câhil, nankör ve hevâsına uyan türden ve pek azının da şükredici olması

Kıyâmet, âhiret, diriliş ve ölüm gerçeği üzerine yoğunlaşan Vâkıa Sûresi, bütün bu tabloları canlı/çarpıcı/ürpertici/müjdeci bir şekilde gözümüzün önüne sererken, sonuna yaklaştığımız 95. âyetinde bunların kuşkusuz “Hakka’l-yakîn” yani kesin yaşanacak değişmeyen/şaşmayan