Eğer insan için yeni bir tanım yapmaya çalışırsak şunu söylememiz mümkündür: “İnsan; ahdine vefâ eden, sözünde duran bir varlıktır.” Ahde vefânın en anlamlı ve hayatî olanı “Mîsâk”

Ölümüm sessiz olsun, ağlamasın hiçbir göz, Değişen yalnız beden, bâkî kalan ise öz. Her ne kadar Montaigne: “Ölümden niye korkacağım ki? Ben varken o yoktur, o gelince

“Bu, onların îman etmeleri sonra küfretmeleri dolayısıyla böyledir. Böylece kalplerinin üzerine mühür basılmıştır, artık onlar incelikleri anlayamazlar.”  Münâfık; dıştan mü’min görünüp içinden inkâr eden iki yüzlü insandır.

Ey îman edenler! Etkili öğüt veren, bir tevbe (nasuh) ile Allâh’a yönelin. Umulur ki Rabb’iniz çirkinliklerinizi ve günahlarınızı örter ve sizi altından ırmaklar akan cennetlere yerleştirir. O

İnsanları tevhide çağırmanın ve onlara Allah’ın dinini tebliğ etmenin yolu olan dâvet, El-Müfredât yazarı Râgıb el- İsfahânî‘nin ifadesiyle; kendisiyle aynı kökten türeyen “dâva ve iddia” dan özellikle

Başlık olarak seçtiğimiz cümle Hz. İbrâhim’in En’âm 6/76. ayette geçen bir sözünden alınmıştır. Sözünü ettiğimiz âyet Hz. İbrâhim’in, semâvî varlıkları; “yıldızları, ayı ve güneşi” kutsamaktan Allah’ın aşkın,

Anarsam Sen’i anarım, dudağımı açarsam Sen’i söylemek, Sen’i övmek için açarım. Neşelenirsem neşeme sebep olan Sen’sin. Senden daha taze, senden daha yemyeşil bir ağaç. Senden daha nurlu,

Hz. Mûsâ’nın önderliğinde/rehberliğinde Firavun’un zulmünden kurtulup kendilerine vaad edilen topraklara doğru yola çıkan İsrâiloğulları’nın bu yolculukları sırasında başlarından geçen ve merkezinde Sâmirî’nin bulunduğu bir olay vardır. Kur’ân bu

Kur’ân’ın tartışma, yorum ve felsefe yapma dışı tutulan temel/ana dayanakları, aksiyomları ve postulatları diye ifâde edebileceğimiz muhkem kavramı; Arap dili lûgatlarında lâfız ve anlam yönünden kuşkuya ve